امام، مانند خورشید طلوع کننده است ، که نورش عالم را فرامی گیرد و خودش در افق است؛ به گونه ای که دست ها و دیدگان به او نرسد. امام ، ماه تابان ، چراغ فروزان و ستاره ی راهنمادر شدت تاریکی ها و در راه های شهر ها و کویر ها و در گرداب دریاها [ و نجات دهنده از انواع فتنه ها و نادانی ها] است... امام، انیس همراه و پدر مهربان و برادر تنی و مادر نیکوکار به فرزند کوچک و پناهگاه بندگان در مصیبت های بزرگ است...

پس کیست که بتو ا ند امام  را بشنا سد  یا  ا نتخاب امام برای او ممکن باشد؟! " ( کافی، ج1، باب 15، ح1، ص255.)

اما قسمت دوم،  یعنی مهدی شناسی نیز اهمیت زیادی دارد. شناخت امام زمان و حجت عصر(ع) بسیلر لازم و ضروری است؛ زیرا شناخت او رمز حیات و هویت ماست. پیامبرمی فرماید: " هرکس بمیردوامام زمانش رانشناسد،[ علاوه برزندگی جاهلی] به مرگ جاهلیت می میرد." (کمال الدین، ج2، ص 409)

شاعر اهل بیت سید حمیری که شیعه بوده، ولی از پیروان کیسانیه بود – یعنی بعد از حضرت امام حسین (ع) به امامت برادر آن حضرت محمد حنفیه معتقد بود – با وجود همه اشعاری که در حق اهل بیت داشت و مبارزه ادبی مه با دشمنان آنان می نمود، با خبر شد که امام صادق (ع) او را کافر نامیده اند. نزد آن حضرت آمده ، عرض کرد: آیا من با همه محبتی که به شما دارم و با دشمنان شما مخالفت می نمایم، کافرم؟

امام فرمود: " در حالیکه تو به امام زمانت ایمان نداری، اعتقادت به ولایت ائمه قبل و  محبت تو به ما و دشمنی با دشمنان ، برای تو سودی نخواهد داشت." ( بحارالنوار، ج 47، ص320) تمام وظایف منتظر، مرتبط با معرفت امام عصر است. اگر معرفت حاصل شود، وظایف معنی دارد. این معرفت فوائد بسیاری هم دارد. امام محمد باقر(ع) می فرماید:

" کسی که بمیرد در حالیکه امام خود  را شناخته باشد،جلو لفتادن یا تاخیر امر( ظهور) با او زیان نمی رساند و کسی که بمیرد در حالیکه امام خود را شناخته است مانند کسی است که در خیمه امام و همراه او بوده است." (اصول کافی، ج1، باب 84، ح 5، ص 433)